FASHION / GREEK FASHION / . - 70 (2o : , , )


Στο διαμρισμα του 5ου ορφου της Ολωφ Πλμε, στου Ζωγρφου, μου αφηγθηκε ολκληρη την ζω του. Ο κ. Γιννης Βορος, ταν δη 90 χρονν
και θελε να μιλσει για λα. Η συζτηση μας, κρτησε πολλς ρες και τσι, την χρισα σε δο μεγλα μρη. Απ την ρο της, αφαρεσα τις ερωτσεις
μου, στε να αποτελε μα μοναδικ αφγηση, που πιστεω τι θα σας συνεπρει, πως εμνα.

Στο πρτο κομμτι της,
μας μλησε για τις εμπειρες του, απ το Παρσι, την επιστροφ του, στην Αλεξνδρεια και την φυγ του, στην Ελλδα. Στο
δετερο, μας μιλ για την πολυετ καριρα του, στην Αθνα, για το θατρο και για την λαμπερτερη εποχ του Ελληνικο Κινηματογρφου.


                                                                                                                                                                                                         Κωνσταντνος Κασπρης




                                                                                                                                                                   Concept – Επιμλεια: Κωνσταντνος Κασπρης
                                           Φωτογραφες: Προσωπικ αρχεο Γιννη Βορου, Διφορα κινηματογραφικ αρχεα, Αθην Λεκκκου (σγχρονα πορτρτα)


...Εγ εχα ρθει εδ, ως λληνας του εξωτερικο, χωρς να ξρω τι θα πει Ελλδα. Αυτ την μαθα αργτερα, με πολλ φαρμκια.

τσι, γνωστος μεταξ αγνστων, χωρς να ξρω, νοιξα το πρτο atelier μου, στην Αχαρνν, δπλα στον Αγιο Παντελεμονα. Η Αχαρνν ταν
νας δρμος συνηθισμνος. βγαινα στο μπαλκνι και βλεπα γυνακες με την ρμπα και παντφλες, να μιλνε στο τηλφωνο και λεγα: “Βορο,
που κατντησες;”.


                                                                                                     2o ΜΕΡΟΣ


...τσι, αποφσισα τι πρπει να ζητσω βοθεια.

  Ζητω βοθεια απ την Αντουαντα Ροντοπολου, που εχε μα σχολ για μανεκν, στην Βουκουρεστου. Πω λοιπν εκε και της λω: “Εμαι
απ την Αγυπτο, που εχα μεγλη πελατεα και ρθα εδ. Θλω σε παρακαλ, να μου συστσεις συναδλφους για να πω να συνεννοηθ μαζ
τους... γιατ λλη ταν η νοοτροπα εκε, που εχα την αφρκρεμα, που ταν βουτηγμνη στα μαλαματικ και τα μπριγιν, εν λλη εναι εδ”...
Η γυνακα με κοιτζει καλ -καλ και μου λει: “Κριε Βορο, δεν ξρεις που εσαι. Εγ ξρω λους τους συναδλφους σου, αλλ αν σε συστσω σε
αυτος, χι μνο δεν θα σε βοηθσουνε, αλλ θα σε θψουνε...” Κπηκα... “Μα, γιατ;” της λω “Αγπη μου, εγ εμαι νας ξεριζωμνος λληνας
και ρθα στην πατρδα μου, που θλω να δουλψω. Οτε ρθα για να κλψω, οτε για να εξαπατσω κανναν. Απλ θλω μα βοθεια απ τους
συναδλφους. Να μου πονε εδ τι περνει,... τι ισχει...” Μο λει: “Εγ”... ρχεται και ο Χρστος Οικονμου, ο νδρας της, και μου λει: “Μην
φοβσαι, παιδ μου. Εμες θα σε αναλβουμε”.

τσι, μο σστησαν αν μποροσα να κνω μα collection στα Αστρια της Γλυφδας. “…και μην σε νοιζει τποτα”... Εγ δεν ξερα ποιες να καλσω
και αυτο, τα ανλαβαν λα. Ο Χρστος μου φερε πρτα απ’ λα, λες της δημοσιογραφνες, που ταν ττε, στην μδα. Μιλμε για το ’64, αλλ για
μην στα πολυλογ, μου καλσανε κσμο καθς πρπει και ρθανε λοι. Την λλη μρα, γρψανε τι ρθε ο Αιγυπτιτης και μας βαλε τα γυαλι.





Εχε πεθνει ττε, ο Dessès κι’ ανμεσα στα φορματα, εχα κνει μια αντιγραφ ενς ντραπ του, που την δειξα στον κσμο, λγοντας τους, τι ταν
απ αυτν. Αυτ το φρεμα λοιπν, το αγορζει μα κυρα για να το κνει δρο στην αρραβωνιαστικι του γιο της, που εχε πρει δπλωμα, αλλ
δυστυχς, τελικ μνει στην ντουλπα της, γιατ ο γις της, παθανει accident και σκοτνεται.





Εκενη την εποχ, δπλα στο σπτι μου, στην Αχαρνν, μενε ο Βαγγλης Βουλγαρδης, που ταν ηθοποις στην Φνος Φιλμ.

Ττε, γινταν η παρουσαση της πρτης ταινας της λενας Ναθαναλ, που η θεος της, εχε τα εργοστσια με τα μεταξωτ και της κνουν μια
introduction στην Γλυφδα. Ο Βουλγαρδης της λει:“...χω τον γετονα μου, που χει κνει μα collection και χει ροχα στην κρεμστρα. Πμε
να σε ντσει”. τσι μου την φρνει, χωρς να την ξρω και της δνω να ανσμπλ, μα μαρη τουαλτα με να μαντ απ δαντλα, που ττε ταν
της μδας. Πγανε στην δεξωση και την βλπει ο Γιννης Δαλιανδης.“Πο το βρκες, μωρ, αυτ;” της λει “...Αυτ θα κνει μα περιουσα.
Απ το Παρσι, το φερες;”..."χι” του λει “εναι ενς καινοργιου σχεδιαστ, που με πγε ο Βαγγλης και μου το ‘δωσε”.





Την δια εποχ, η Αντουαντα μου λει τι τα ροχα μου και η δουλει μου, δεν ταν για την Αχαρνν. "Πρπει να πς στο Κολωνκι. Αυτ εναι
το
κντρο μδας της Ελλδος. ποιοι κατεβανουν απ τα νησι την επαρχα, εκε θα πνε”. Και πραγματικ ττε, ψχναμε να μνα για να βρομε
atelier στο Κολωνκι, ...εν σμερα, το μισ νοικιζεται. τσι, το 1974, νοιξα το καινοργιο atelier μου, στην Αναγνωστοπολου, στο νομερο 1.





    Μλις εχα στρσει το atelier μου, κτυπει η πρτα και βλπω να κριο μαζ με τους δο βοηθος του. Μου λει: “Εμαι ο Γιννης Δαλιανδης”.
“Ευχαριστ πολ”, του αποκρνομαι “Τι θα πει Γιννης Δαλιανδης;”...“Μα, δεν με ξρετε!”, μου λει...“Που να ξρω...” του απαντ “Εγ μλις
λλαξα κλειδαρις. Εμαι χθεσινς”...“Εμαι σκηνοθτης της Φνος Φιλμ. Κνω μα ταινα, με ττλο: Οι θαλασσις, οι χντρες”.





Κπως τσι, ξεκνησαν λα. Αυτ ταν και η πρτη ταινα, που ντυσα. Μλιστα, επειδ χρειαζταν ο Γιννης για την σκην της δεξωσης του finale,
πολλ βραδιν, παρνει ολκληρη την collection, που εχα δεξει στα Αστρια και την φορει στους ηθοποιος. Αυτ ταν η πρτη επαφ μου, με την
Φνος. Εκε πρωτογνρισα την Μαρη Χρονοπολου, αλλ η μοσα μου, πντα υπρξε η Μρω Κοντο.

Την δια περοδο μως, ταν εχαν αρχσει οι εφημερδες να γρφουν για μνα, εχε ρθει νας σκηνοθτης, που δεν θυμμαι το νομα του (Γιργος
Σκαλενκης)
και μου επε τι κανε την ταινα της Κατνας Παξινο, “Το νησ της Αφροδτης”. θελε να αναλβω τα ροχα της.





Ξεκινω λοιπν, να πω στην  Παξινο, νομζοντας τι θα χω να ντσω μα κυρα με τουαλτες, αλλ αυτ κανε την μνα του Καραολ, μια χωριτα
με ποδι και τσεμπρι.“Κυρα Κατνα, εγ τι σας ρψω;” της λω “Η Ερμο εναι γεμτη απ ροχα σαν κι’ αυτ, που θλετε”.
“Τι μου λες, ρε μαλκα” μου απαντ “Εγ, η Κατνα Παξινο, να ντυθ στην Ερμο και να λνε ο κσμος, κοτα πως κατντησε. Εγ θλω να ντυθ
χωριτα, αλλ να μου κνεις ροχα στην μεζορα μου, που να με αδυνατζουν και να βλω ποδις, που ν’ εναι φτιαγμνες μνο για μνα.”.

Εκε πρα να λλο μθημα. Δεν εχε σημασα αν θα ντυνες μα κυρα, μα υπηρτρια μια χωριτα. Ο σκοπς εναι να ξρεις να ντνεις. Η ταινα
εχε μεγλη επιτυχα και μου κνει εντπωση, που δεν την παζουν και σμερα...





Ββαια, η Παξινο μπορε να ταν απ τις πρτες, αλλ δεν ταν η πρτη ηθοποις, που γνρισα και ντυσα στην ζω μου. Πσω στην Αλεξνδρεια,
γνριζα λους τους θισους, που ερχντουσαν απ την Ελλδα. Ττε, εχα συναντσει την Κατερνα Ανδρεδη, την γυνακα του υπουργο Ανδρεδη,
που ταν ηθοποις, σπουδαγμνη στο Βερολνο. Αυτ ρχονταν συχν στην Αγυπτο, με τον θασο της, για παραστσεις.

Εκενη την εποχ, η Αγυπτος ταν Ευρπη και λη η κουλτορα της εποχς, περνοσε απ εκε. Ερχντουσαν τα Μπαλτα Bolshoi, μπαλτα απ
την Βενεζουλα, η περα του Πεκνου και πολλ λλα απ παντο.

Η Ανδρεδη με μαθε πολλ πργματα για το θατρο. Πρτα απ’ λα τι καμα σχση δεν χει η μδα με το θατρο. Μου εχε πει: “Σκψου τι εναι
δυο γυνακες, που παζουν στην παρσταση. Η μα εναι στο σπτι της και η λλη ρχεται απ ξω για να την επισκεφτε. Πς πρπει να τις ντσεις;
Καμα σχση δεν χει η μα με την λλη και μως, πρπει να ντυθονε”. Ττε κατλαβα το νημα και γνρισα να θατρο, που σμερα, δεν υπρχει.

ταν κτυποσε το δετερο κουδονι, λοι οι ηθοποιο πρεπε να περσουν απ το καμαρνι της Ανδρεδη, για να τους ελγξει,
ανμεσα τους, ταν
τερστιες καλλιτχνιδες, πως: η Ελνη Χατζηαργρη, η Σαπφ Νοταρ, η Βλμα Κρου και πολλς λλες. θελε να τις βλπει μα-μα, αλλ
προπαντς να μυρσει τα χντα τους, αν εχαν φει πιο πρν, κρεμμδι σκρδο.

        Ακμη πιο πρν, ταν εχα βρεθε στην Ελλδα, ως νατης, ο Χρν παιζε ττε, να δρμα, που λεγταν: “Η Θυσα” στο θατρο, που ταν
απναντι απ το Rex. Πγα και τον εδα. Στην συνχεια, ταν σπευσα να τον συγχαρ, μου λει: “Τι γυρεεις εσ, εδ, ρε παιδ μου! Απναντι
εναι η Καλ Καλ, που χει επιθερηση. λοι πνε εκε και εσ ρθες εδ;”...“Εγ εμαι απ την Αγυπτο”, του λω...“Τι σημασα χει αυτ;”,
μου αποκρνεται... “Εμες ξρουμε απ θατρο”.

           Πολλ χρνια αργτερα, ταν προβριζα στην Παξινο τα ροχα της, στο σπτι της, που ταν απναντι απ τα Ανκτορα, που εχα πει
με την κυρα, που διεθυνε το atelier μου και την πρεμιρα μου, της λω: “Κυρα Κατνα, θλω μια χρη”...“Τι θς, παιδ μου;” μου απαντ με
απορα.“Θλω να αγγξω με τα χρια μου, να Oscar” Τα εχε στις βιτρνες της, να λαμποκοπνε. Τις ανογει, αρπζει να και μου λει: “Πρε”.
Κρατοσα το αγαλματκι και τρεμε η ψυχ μου. Σκεφτμουν τι κρατοσα να βραβεο παγκσμιο και λεγα ποιος λλος χει την τιμ να σφγγει
στα χρια κτι ττοιο. Ττε, η πρεμιρα μου, γυρζει και μου λει: “Μην κνετε τσι, κριε Βορο. Εγ μπορ να σας φρω αριο, να ωραιτερο
γαλμα.”...“Σκσε μωρ” της λει, η Παξινο “...που θα του φρεις καλτερο γαλμα. Ασε τον νθρωπο, που καταλαβανει”.Της αρπζω ττε,
τα χρια και της τα φιλω. τσι, λω τι εμαι νας απ αυτος, που χουν πισει στα χρια τους, να Oscar.

Στην συνχεια, ντυσα πολλ θατρα, που οτε και τα θυμμαι. Στοβα ταν τα προγρμματα, που γραφαν: “Κουστομια: Γιννης Βορος”.
Απ τις πρωταγωνστριες, που ντυσα ταν: η Χατζηαργρη και η Μερκορη.





Η Μελνα, θυμμαι, με θελε στο κμμα και της λω: “Εγ ευχαρστως να ρθω στο κμμα, με την διαφορ τι αυτ, που λτε, να μπορ να σας πω
στα δικαστρια, αν δεν τα κνετε.”. Εκενη την εποχ, γινταν μεγλος σλος στις εφημερδες, γιατ μας βαζαν να πληρνουμε για την τηλεραση. Μου
αποκρθηκε τι ταν ρθουν στην εξουσα, θα τα καταργσουν λα αυτ, αλλ ταν γιναν κυβρνηση, δεν κατργησαν τποτα. Της λω λοιπν, εκ των
υστρων:“Μελνα μου, εχες πει ττε, τι θα τα καταργσετε, αλλ εγ εξακολουθ να πληρνω στο θυρωρεο μου, την τηλεραση.”. Γυρζει, με
κοιτζει στα μτια και μου λει: “Θα γνουν πολλ πργματα. Μια μρα, θα με θυμηθες”.

Ας εναι καλ, που κι’ αν εναι. Στο ργο, που μου ζτησαν να την ντσω, παιζε μαζ με τον Κατρκη και κανε μα Εβραα του 1935. Αλλ εγ, που
να ξρω την μδα του ’35. τσι, πρα το αεροπλνο και πγα στο Παρσι για δο ημρες, που βρκα τον σλλογο των μδιστρων, που με βοθησαν,
δνοντας μου, ορισμνα σκτσα με ροχα του ’35. Μλιστα, στο πργραμμα γραφαν τι για τα ροχα της Μελνας, εχα ταξιδψει μχρι το Παρσι
για να βρω αυθεντικ σχδια της εποχς...





Μια λλη μεγλη πρωταγωνστρια μας, που εχα ρψει, ταν η Λαμπτη. Απ την συνεργασα μας, θυμμαι ντονα, να περιστατικ. Η Λαμπτη, κποια
χρονι, εχε πει να την ντσει ο Τσεκλνης, ο οποος κανε τοιμα ροχα. ρχεται λοιπν, μα εβδομδα μετ την πρεμιρα της παρστασης και μου λει:
“Βορε, σσε με”. Μου περιγρφει λοιπν, να συμβν, που βγανει στην σκην και βλπει τι στην πλατεα υπρχαν τρες, που φοροσανε το διο ροχο.
“Αγπη μου,” της λω “ταν εσ επλεξες να ντυθες με prêt-a-porter, πς θελες το ροχο σου, να εναι μοναδικ! σα-σα, που το γεγονς τι τα βαλες
στην σκην, αποτελε για τα συγκεκριμνα ροχα, διαφμιση. Δικαως θα πουν: φορστε το ροχο, που βαλε και η Λαμπτη”. τσι, τελικ, της κνω τρα
ροχα. Εν τω μεταξ, το πργραμμα της παρστασης, γραφε: Τσεκλνης, αλλ δεν ζτησα οτε μα στιγμ να αλλξει και αυτ το εκτμησε. Στην συνχεια,
την ξανντυσα στην “Φθινοπωριν Ιστορα”, που εχε ανεβσει με τον Μνο Κατρκη.

να ανλογο περιστατικ, που θυμμαι απ το θατρο, αφορ να πρσινο φρεμα με κντημα, που εχα φτιξει στην Μρω Κοντο. ταν την εποχ,
που κτιζταν ο Πργος των Αθηνν και κνανε στην Μεγλη Βρετανα, μα δεξωση για να παρουσισουν τα σχδια του. ρχεται λοιπν, η γυνακα του
αρχιτκτονα και μου ζητ να της κνω το διο φρεμα. Της επα τι δεν μποροσα, αλλ επμενε. τσι, παρνω την Κοντο στο τηλφωνο και της λω
τι χω στο atelier μου, την κυρα τδε - δεν θυμμαι τα ονματα - που θλει το πρσινο φρεμα της παρστασης και τι εν της επα τι δεν μπορ,
επιμνει. Η Μρω προς μεγλη μου, κπληξη, μου λει να της το κνω, αλλ σε λλο χρμα. τσι της το κανα σε μωβ. Η συγκεκριμνη κυρα πηγανει
στην δεξωση, που εναι καλεσμνος και ο Τσεκλνης. ταν την βλπει με το φρεμα, της λει τι αυτ πρπει να εναι απ το Παρσι.“χι” του
αποκρνεται “εναι Γιννης Βορος”. Ττε, αυτς εκφρστηκε με τα καλτερα λγια για μνα και της επε τι σεβταν την δουλει μου.






Απ την Φνος Φιλμ, η πρτη ταινα, που μου ρχεται στο μυαλ, εναι η “Παριζινα”. Σ`αυτν, υπρχε μα σκην με να τρο, που καναν: ο Κστας
Καρρς, ο Βαγγλης Σελεινς και η ρικα Μπργιερ - τις Μπργιερ, τις ντυνα για 14 χρνια. Με παρνουν τηλφωνο λοιπν και μου λνε τι θλανε
τα δια κουστομια με τα δια καπλα, αλλ να εναι τοιμα μσα σε 48 ρες. Ξενυχτσαμε, αλλ τα καταφραμε.
Τα ροχα της επδειξης στην δια
σκην, ταν τα ροχα της ττε collection μου.







  Μα λλη ταινα, που θυμμαι ντονα, εναι το “Μια Ιταλδα απ την Κυψλη”. Εκε πρεπε να κνει η Κοντο, στριπτζ και για πρτη φορ,
παγκσμια, αυτ γινε με παντελνι. Μετ απ πολ σκψη, της βαλα παντελνι με δο φερμουρ, που ταν το βγαζε, μενε απ μσα με μια
κεντημνη στο χρι, φρμα.





      Βεβαως, θυμμαι και το φρεμα της Χρονοπολου με την μαχαιρι. Στην ιστορα της ταινας, το φρεμα αυτ πρεπε να το βλλει και η Μρθα
Καραγιννη. Μου λει λοιπν, ο Δαλιανδης, τι θελε να φρεμα caractère, που να μην κυκλοφορε πουθεν. πρεπε ταν θα το βλεπε ο Βουτσς
στην Καραγιννη, να της λεγε τι αυτ το φρεμα το εχε ξαναδε. τσι, προκυψε η μαχαιρι. Την εποχ εκενη, δεν υπρχε τραγουδστρια
χορετρια, που να μην το εχε αντιγρψει.





Πρν απ λγο καιρ, που εχα πρει την Χρονοπολου για της ευχηθ, μου επε: “Γιννη, θλω μια χρη απ σνα”...“τι θλεις, Μαρκι μου”, της
απαντω...“Θλω να μου ρψεις το φρεμα με την μαχαιρι, για να το φορω ταν θα φεγω απ τον κσμο”... “Ρε συ, Μαρη. Εγ σε πρα να πομε
χρνια πολλ και εσ μου λες μακβρια πργματα. Αυτ ποιος τα λογαριζει;”...“χι,” μου λει “Αυτ το φρεμα με ανδειξε και μεινε στην ιστορα.
Το φρεμα με την μαχαιρι!”





        Επσης, θυμμαι την Βουγιουκλκη, που μου την εχε φρει ο Σακελριος, ταν πγαινε στις Κνες με τις “Διπλοπενις”. ρχεται λοιπν, ο
Αλκος την Δευτρα και μο λει τι φεγει την Πμπτη και θλει μα τουαλτα σπρη, για να την βλλει την ημρα της βρβευσης της. Του λω:
“Δευτρα, σμερα και μου λες τι θλεις ολοκντητη την Πμπτη;”...“Ναι” μου απαντ. Της λω λοιπν, να ρθει το απγευμα στις 5, για να
κνουμε πρβα και καννισα το atelier μου, σε τρες βρδιες, που τις βαλα λες να κεντονε λαχορια πνω σε οργντζα, τα οποα μετ, τα
απλικραμε πνω στο φρεμα. Το παρνει η Αλκη και πηγανει στις Κννες, αλλ γυρζοντας, μου φρνει να φρεμα, που ταν μπεζ απ την
σαμπνια. Επειδ ξερε τι ταν λο, κομμτι-κομμτι, μου λει να τα βγλουμε και να κνουμε να καινοργιο φρεμα. Ττε, αντ να της το
πρω και να το βλλω σε μα βιτρνα πως ταν, φτιχνοντας της, χι να, αλλ τρα καινοργια, την συμβολεψα να το κρατσει, γιατ
ανκε σε μα σημαντικ στιγμ της καριρας της. Τρα, απ’ τι ξρω, το χει ο Γιαννκης.

Στο θατρο, την εχα ντσει δο - τρες φορς, αλλ ταν μεγλη μπαταξο. Μου λεγε: “Ντνεις την μεγαλτερη star της Ελλδος”. Ττε, εγ
της απαντοσα: “Κι’ εσ ντνεσαι στον μεγαλτερο star της Ελλδας, οπτε πρπει να τον πληρσεις”.

Απ τις ττε πρωταγωνστριες, την μνη που δεν εχα ντσει, ταν η Τζνη Καρζη. ταν με βλεπε, που λεγε: “Εμαι η μνη, που δεν θα
περσω απ τον πγκο σου”. Επειδ, λες ραβντουσαν στον Βορο, αυτ θελε να εναι εκτς.

Ενα λλο περιστατικ, που θυμμαι, εναι το εξς: μουνα στο Παρσι και εχα βρει να εξαιρετικ φασμα. Εγ πντα, απ τα υφσματα, παιρνα
μνο 3 - 3μιση - 4 μτρα, γιατ κανα μνο να φρεμα. Αυτ μως, ταν ξι μτρα και μου εχαν πει τι δεν μποροσαν να το κψουν. Το παρνω
λοιπν και επιστρφω στην Ελλδα. ρχεται η γυνακα του Κασιδπουλου με τα αυτοκνητα και της κνω απ αυτ, μα τουαλτα. Στην συνχεια,
ρχεται η Φιλι, η γυνακα του Λμπρου Κωνσταντρα, που θελε να ντυθε για μα δεξωση. Οτε, που εχα φανταστε, τι θα συναντιντουσαν.
Βρθηκαν και οι δο, στην δια δεξωση με το διο φρεμα. Το βρδυ, στις τρες η ρα, κτυπ το τηλφωνο και εναι ο Κωνσταντρας.“Ρε κερατ,
μας κανες ρεζλι”...“Γιατ, τι γινε;”...“Την γυνακα μου, την ντυσες Κασιδοπολου και αυτν σαν την γυνακα μου”. Το τραγικ ταν τι
καθντουσαν λο το βρδυ, μαζ, γιατ ο Κασιδπουλος εχε δσει δρο να αυτοκνητο και τις εχαν βλλει δπλα-δπλα. Μα φορ στην
ζω μου, κανα κτι ττοιο και συνβη αυτ.





Με τον κινηματογρφο σταμτησα ταν κλεισε η Φνος. Λγο πιο πρν, αποφασζω να φγω απ το Κολωνκι και να πω στην Ακαδημας. Ττε,
πεθανει και ο συνταιρος μου, ο Amin, που ταν μεγλος καλλιτχνης στο κντημα και εξαιρετικ εμπορικ μυαλ.

  Ακολοθησαν διφορες προτσεις, πως αυτ, που μου εχε κνει μα εταιρεα Εβραων, να επεκτενουμε την φρμα Βορος και να βγομε στο
prêt-a-porter. Επσης, εχε ρθει η Τρπεζα της Ελλδος και μου εχε προτενει μαζ με την γυνακα του Λμπρου Κωνσταντρα, να κνουμε να
maison de prêt-a-porter με πατρν του Jean Patou, μαζ με να maison puppet για εμπορικτερα τοιμα ροχα και μα ακμη εταιρεα γι
επαγγελματικς στολς. Καμι τους, δεν ευδοκμησε, πως και η ιδα μου, που εχα προτενει στον Βαγγλη Γιανπουλο, ο οποος ταν
πλον υπουργς, να φτιχνουμε Ελληνικ ροχα μαζ με συναδλφους, που να κυκλοφορον σε ολκληρο τον κσμο.

    Αποσρθηκα απ την δουλει, το 1984, γιατ εχε αρχσει μια παρακμιακ εποχ. ταν συναντιμουνα με παλις πελτισσες μου, μου λεγαν:
“Λεφτ χουμε και μπορομε να ρψουμε τι θλουμε, αλλ πο να τα φορσουμε και πο να πμε;” Εχαν αρχσει ττε, να μην καλονε κσμο
και να μην γνονται χορο και δεξισεις. λα αυτ εχαν σταματσει και δεν εναι τι μαζ τους, σταμτησα κι’ εγ, αλλ τι εχε πλον
τελεισει η couture στην Ελλδα...

Τρα, βλπω τι δεν χει μενει τποτα, πσω. λα χουν αλλξει. Σ`να νο μως, που ξεκιν τρα, την καριρα του, θα του ευχμουν να ζσει
την ζω μου, να δει σα εδα και να γνωρσει σα γνρισα.


Για να δετε το 1ο Μρος, πατστε την φωτογραφα, που ακολουθε.