FASHION / GREEK FASHION / . - 70 (1o : , )


…ταν κατβηκα στου Ζωγρφου για να επισκεφτ τον κ. Γιννη Βορο, δεν περμενα τι μσα σε λγες ρες, θα μου αφηγοταν ολκληρη την ζω του.

                   Τον εχα γνωρσει πρν απ πολλ χρνια, ταν τον εχα καλσει στην τηλεοπτικ εκπομπ, που συμμετεχα, για να μιλσει για την μδα στις
νδοξες εποχς του Ελληνικο Κινηματογρφου. Θυμμαι τι η αθυροστομα του, εχε φρει σε αμηχανα την παρουσιστρια και εχε τρομοκρατσει την
παραγωγ, που ανησυχοσε μπως και της επιβληθον πρστιμα απ το Ραδιοτηλεοπτικ. Ββαια, η γοητεα και οι αλθειες, των σων λεγε, τους καναν
να ξεπερσουν κθε ενδοιασμ και να φτσουν την συνντευξη του, μχρι το τλος, ανεξαρττως της διαρκεας της, που εχε ξεπερσει τα τρα τταρτα.
(Πντως, αν το Ραδιοτηλεοπτικ Συμβολιο εκενης της περιδου, θελε να τιμωρσει την εκπομπ, θα μποροσε να βρει χλιες λλες αφορμς, απ τα
“ανατομικ” πλνα του επιμνου σκηνοθτη της, στα μοντλα με τα εσρουχα μχρι τις γκρζες διαφημσεις, που κατκλυζαν το πργραμμα του.)


Τελικ, τποτα δεν συνβη και τσι, μο ζτησαν να τον ξαναφρω πολλς φορς, στην εκπομπ, υπολογζοντας την αυξημνη τηλεθαση, που τους εχε
προσφρει η εμφνιση του, στα πλατ. Ββαια, αν λα αυτ συνβαιναν σμερα, δεν θα υπρχε χνος ανησυχας, αφο στις πρωινς εκπομπς δεχνουν
πλον ελεθερα, αποτριχσεις εφηβαου και μιλον νετα για εκτρσεις, ερωτικς συνευρσεις και φιλδοξους αυνανισμος. Ο ελευθριος λγος του
κ. Βορου θα αποτελοσε το μικρτερο πτασμα.

Απ ττε, πρασαν πολλ χρνια κι’ εγ φυγα απ την τηλεραση, χοντας την ανγκη να “ξεπλνω” τον εαυτ μου, απ την πολχρονη τηλεοπτικ
καριρα μου, που εχα ακολουθσει για καθαρ βιοποριστικος λγους. Μην νομσετε μως, τι την αποποιομαι και την καταριμαι, ασχτως αν με
διακατχει μα πικρα για το τι ποτ δεν αναγνωρστηκε η 22χρονη προσφορ μου, στην στριξη του καναλιο, που δολευα και φυσικ, για το τι
ποτ δεν αποζημιθηκα, πως εναι ( τουλχιστον, ταν μχρι τρα) δικαωμα και απατηση κθε εργαζομνου, για τις πολυετες υπηρεσες μου.

   Τρα, που βλπω περισστερο αντικειμενικ τα πργματα, πιστεω τι ασχτως του ονματος μου, που εναι Βυζαντιν, ποτ δεν τα πγαινα
καλ με το Βυζντιο και σγουρα, πρεπε να εχα αποχωρσει νωρτερα, αντιλαμβανμενος εγκαρως σα συνβαιναν ερμην μου. Γι’ λα αυτ
μως, αλλ και για πολλ λλα, θα σας μιλσω κποια λλη στιγμ, για να μθετε απ πρτο χρι, πς ακριβς στηνντουσαν οι καριρες, πσο
ειλικριν εναι τα τομα, που θαυμζετε και πσο εκολα, μπορον να ελιχθον ανμεσα στις καταστσεις, αλλ και για λους τους σαλτιμπγκους,
που επιβινουν στο τηλεοπτικ τοπο, φροντζοντας να εξασφαλσουν μα θση για την γυνακα, την ερωμνη και τα παιδι τους. σως μλιστα,
τα καταγρψω σε να βιβλο, αφο δη μου χει γνει η σχετικ πρταση και δεν σας κρβω τι την σκφτομαι.


Απ ττε, λοιπν, που εχα δει για τελευταα φορ, τον κ. Βορο, πρασαν χρνια, αλλ ποτ δεν με ξχασε. Συχν με παιρνε τηλφωνο για να δει
τι κνω για να μου σχολισει κτι, που εδε και του κανε εντπωση. Απ την μερι μου, πντα θελα να ξαναβρεθ μσα απ τα λγια του, στα
παρασκνια του κινηματογρφου της χρυσς εποχς. Να ακοσω τι λεγε η Μελνα στις πρβες, να ζσω τις στιγμς της Λαμπτη πρν βγει στην
σκην με τον Μνο Κατρκη, να νοισω την μαγκι της Χρονοπολου σαν φραγε το φρεμα με την μαχαιρι και να ενθουσιαστ απ το
“τολμηρ” στριπτζ της Κοντο στην Ιταλδα απ την Κυψλη.

ξερα τι στις αφηγσεις του, επστρεφαν λες, απ την Κατερνα Ανδρεδη, την Ελνη Χατζηαργρη και την
Κατνα Παξινο, μχρι την Ρνα
Βλαχοπολου και την λενα Ναθαναλ. τσι, τρα, που το
FASHIONISTAS.COM.GR χει πλον μεγλη απχηση και φανατικος επισκπτες,
θερησα τι ταν η κατλληλη ρα για να συναντσω.

      Στο διαμρισμα του 5ου ορφου της Ολωφ Πλμε, μλις με εδε, χρηκε τσο πολ, που συγκινθηκα. ταν δη 90 χρονν, αλλ δεν διφερε
απ την εικνα, που εχα κρατσει μσα μου, απ εκενον. Καθσαμε στον καναπ του και αμσως, μου δλωσε τις προθσεις του. θελε να μιλσει
για λα, απ τα πρτα χρνια της Αιγπτου μχρι και σμερα. Αισθανταν, πως μου επε, την ανγκη να μιλσει για την μδα, που ξερε καλτερα
απ τον καθνα. Να αφηγηθε την ζω του και να πει τις αλθειες του.

Η συζτηση μας, κρτησε πολλς ρες και τσι, την χρισα σε δο μεγλα μρη. Στο πρτο, μας αφηγεται τις εμπειρες του, απ το Παρσι, την
επιστροφ του, στην Αλεξνδρεια και την φυγ του, στην Ελλδα. Στο δετερο, μας μιλ για την πολυετ καριρα του, στην Αθνα, για το θατρο
της εποχς και για την λαμπερτερη εποχ του Ελληνικο Κινηματογρφου. Απ την ρο της, αφαρεσα τις ερωτσεις μου, στε να αποτελε μα
μοναδικ αφγηση, που πιστεω τι θα σας συνεπρει, πως εμνα.

Υποσημεωση: Κατ την διρκεια της, δεν αθυρογλττισε οτε μα στιγμ.

                                                                                                                                                                                                         Κωνσταντνος Κασπρης




                                                                                                                                                                   

Concept - Επιμλεια: Κωνσταντνος Κασπρης    
Φωτογραφες: Προσωπικ αρχεο Γιννη Βορου, Αρχεα Αιγυπτιωτν, Getty, AFP, Αθην Λεκκκου (σγχρονα πορτρτα)    






...Γεννθηκα το 1923, στην Tanta (طنطا ), πο ταν ττε, η τρτη πλης της Αιγπτου και βρισκταν μεταξ του Καρου (القاهرة)
και της Αλεξανδρεας (الإسكندرية).





Θα σου πω δυ περιστατικ, που τρα πια, νομζω τι κτοτε χαρακτρισαν ολκληρη την ζω μου.

μουν δεκατεσσρων ετν και ττε, φοροσαμε παποτσια με κορδνια. Εγ αντ να βλω το κορδνι κανονικ, απ πνω, το βαλα απ κτω. Με
βλπει ο καθηγητς και μου λει: “λα εδ εσ, γιατ τα κορδνια σου, εναι κτω;”..."Δεν ξρω” του απντησα, "...τσι μου ρθε και τα βαλα κτω”.

Στο λλο, που γινε την δια εποχ, η μνα μου, εχε μοδστρες στο σπτι και ραβε μια ρμπα. ψαχνε λοιπν να βρει δο τσπες για να βλει. Παρνω
ττε, δο κομμτια χαρτ, τα βαλα δπλα-δπλα και τα δνω στην μοδστρα.“Να μια τσπη”, της λω.“Πο το εδες αυτ;”, με ρωτει.“Πουθεν” της
αποκρνομαι “...απ το μυαλ μου, το ‘κανα”.

λα αυτ γυρζουν στο μυαλ μου και βλπω τι εχα τσεις απ ττε. Στο μεικτ σχολεο, που πγαινα, το οποο εχε αγρια και κορτσια, οι κοπλες
ταν ραβαν κτι, ερχντουσαν σε μνα απ νστικτο και με ρωτοσαν: “Γιννη, πς το βλπεις αυτ;”. Εγ βλεπα τι θελε πιο ντεκολτ τι το
μανκι δεν ταν σωστ, χωρς καν να χω ιδα απ μδα.





Στην Αγυπτο μεινα μχρι 19 ετν. Ττε, εν ακμη σποδαζα, γινε πλεμος και μας επιστρτευσε το Ελληνικ κρτος. τσι υπηρτησα τριμισι
χρνια στην Μεσγειο, στα ναρκαλιευτικ.







Με την μδα ασχολθηκα αμσως, μλις τλειωσε ο πλεμος και απολθηκα απ τον στρατ. Θα μουνα 23 ετν και μου μπκε η ιδα να πω να γνω
μοντελστ. τσι ‘λγαν ττε, τους σχεδιαστς.

ταν το επα στον πατρα μου, τρελθηκε.“Μα, ποια γυνακα θα ρθει να γδυθε μπροστ σου, παιδ μου, για να της κνεις πρβα;” μου επε.“Εγ θα
πω στο Παρσι”, του αποκρνομαι “ ...εκε, οι μδιστροι εναι λοι νδρες”.

τσι, με κπους και βσανα, σηκνομαι το ’46 και φεγω για το Παρσι. Μπκα λοιπν σε να καρβι και κανα δο νχτες και δο μρες για να φτσω
στην Μασσαλα. Απ εκε, πρα το τρνο - επτ ρες για να πω στο Παρσι.





Στο Παρσι δεν ξερα κανναν. Ευτυχς, εχα τελεισει γαλλικ σχολεο, το Sacré-Coeur στην Αγυπτο και μιλοσα την γλσσα. Το πρτο πργμα,
που με κανε να απορσω, ταν τι λοι οι χαμληδες εκε, ταν Γλλοι. Εγ μαθημνος απ την Αγυπτο, μου φνηκε παρξενο.

Το τι ξερα την γλσσα, με σωσε και πιο πολ, αργτερα, ταν πγα στην σχολ. Εκε μασταν 46 μαθητς απ λο τον κσμο και η διδασκαλα
γινταν στα γαλλικ και τα εγγλζικα. ταν πρωτοπγα, με ρτησαν τι θλω να κνω στην καριρα μου. Τους αποκρθηκα μσα απ την καρδι μου,
τι θελα να ρβω - θελα αυτ, που θα ρβω, να τα βλπω φορεμνα και να τα χαρομαι. Αυτ με νοιαζε - θελα να βλπω την γυνακα με το ροχο,
που της ραψα. Μλιστα, μα απ τις καθηγτριες μας, που ταν Ιταλδα, τους λεγε τι αυτς θα προκψει στην ζω του.

Το να κνεις να ροχο, εκτς απ μπνευση, θλει και γοστο. Μπορε να χεις μα μπνευση και να εναι γελοα - να μην αρσει σε κανναν.
Επομνως, το γοστο εναι απαρατητο. Εγ ευτυχς, κατσα στην σχολ δο χρνια και ζησα την μδα, ταν ταν ακμη πραγματικ μδα
- την couture, που λμε - ανμεσα στος: Dior, Balmain, Givenchy, Chanel και λους τους λλους.





Η σχολ με στελνε στην Chanel, που πγαινα τα απογεματα για να δ και απ εκε, πρα πολλ παραδεγματα. ταν γνρισα την Chanel
ταν 68 ετν και πθανε στα 86. Σαν νθρωπος ταν μιας λλης εποχς, πολ αυστηρ, αλλ εχε την μδα μσα της. Ερχντουσαν ττε, απ
την Αμερικ, λες οι πρωταγωνστριες για να ντυθονε σ’ αυτν και απ την Chanel μαθα τι κθε γυνακα χει να διαφορετικ στυλ στο
ντσιμο. Δεν μπορε το τοιμο να εξυπηρετσει την θηλυκτητα.

Εχε λοιπν, ττε να βζο με φτερ στρουθοκαμλου. Αυτ τα περνοσε στο σβρκο της πελτισσας και της λεγε να σηκωθε. Με τον τρπο,
που σηκωνταν η πελτισσα, αυτ βλεπε αν μποροσε να βλει εξαντρκ κλασσικ οτιδποτε. Εκε αποφσιζε και της λεγε: “…εσ δεν
κνεις - πρπει να φορς μνο ταγιρ”. Με αυτ τον τρπο βλεπε αν μια γυνακα εχε θηλυκτητα.





Δεν μπορον λες οι γυνακες να βλλουν κτι πιο ιδιατερο. Πολλς αντ να φορνε το ροχο, τις φορει αυτ.

Να σου φρω να παρδειγμα για το τι σημανει τι μια γυνακα χει θηλυκτητα. Θυμσου την ταινα:“Gilda” αν δεν την εδες, πγαινε να την δεις,
πως λεγα και σε λες τις δικς μας, πρωταγωνστριες, για να καταλβεις πς μα γυνακα βγζει απ μσα της, την θηλυκτητα. βγαζε το γντι της
και ταν σαν να γυμννονταν. Αυτν την θηλυκτητα βωσα εγ και την μετδιδα στις πελτισσες μου, αργτερα.





   Τον Dior, τον γνρισα με τον Yves Saint Laurent - αλλ δεν ξρω αν πρπει να το πομε - ...ταν ταν ζευγρι. ταν πθανε ο Dior, τον οκο ανλαβε
ο Saint Laurent, μως η πρτη collection, που κανε, ταν μεγλη αποτυχα. λες, οι κριτικς στις εφημερδες ταν αρνητικς και λεγαν τι η συλλογ
του, δεν εχε καμα σχση με τον Dior.

Ττε, εγ εχα επαφς με την Nina Ricci. Πγα λοιπν και την ρτησα, πως εναι δυνατν ο Γαλλικς τπος να γρφει ττοια πργματα. Μου λει, τι
εδ, ο τπος παρακολουθε και πρπει να εναι λα στην εντλεια - αν κτι δεν εναι καλ, δεν κνει κομπλιμντα.





ταν γνρισα την Nina Ricci, ταν πολ γρι και κουμντο κανε περισστερο ο γις της, ο Robert, αλλ εκενος, που κρατοσε τον οκο, ταν
ο couture designer. Για να σο δσω μα ιδα του πς λειτουργοσε ττε, η μδα στο Παρσι, αυτς εχε δκα λλες σχεδιστριες, οι οποες ταν
με μεροκματο και ανβαιναν στην σουτα, του οκου, που ζωγραφζανε συνχεια, μοντλα. ταν ταν να γνει défilé, μζευαν καμι εικοσαρι
κυρες της υψηλς κοινωνας, οι οποες διαλγανε μσα απ λα εκενα τα μοντλα, ποια ροχα θα βγονε στην collection. Αυτ δεν θα μποροσαν
να συμβον εδ και οτε, που γιναν θα γνουν ποτ.





Ακμη, εκενη την εποχ, δεν μποροσες να μπεις για να παρακολουθσεις μα επδειξη, αν δεν φοροσες κουστομι και αν οι γυνακες δεν ταν
ντυμνες με τουαλτα. Δεν μπαινες με τποτα, μσα, αν δεν σουν τσι. χι πως καταντσαμε τρα, που πνε με σαγιονρες και σορτς.

Εδ, αργτερα, το κατρθωσα κι’ εγ στις δικς μου, επιδεξεις, που πρεπε να μπονε μσα, οι κυρες ως κυρες και οι νδρες ως κριοι.





    νας λλος μεγλος σχεδιαστς, που εχα γνωρσει, ταν ο Balmain. Αυτς ταν ο βασιλις της μδας, της Μεσογεου. Εκε, λοι λτρευαν τον
Balmain, γιατ τα ροχα του, ταν πολ θηλυκ. χει μεγλη σημασα, το να ξρεις να βγζεις την θηλυκτητα μιας γυνακας. Αυτς εχε αδυναμα
στις καμπλες - στο μεσογειακ σμα.

Μην ξεχνς τι η μδα εναι για την γυνακα και ακμη κι’ αν κποια γνει 80 ετν, χει δικαωμα στην μδα.





Ββαια, εκενη την εποχ, στο Παρσι, τους εχα γνωρσει σχεδν λους. Η μανα μου, μως, ταν να συναντσω τον Givenchy. Οι collection του,
κλυπταν λες τις ηλικες - υπρχαν ροχα για γυνακες απ 20 ως 80 ετν. Για τις μεγλες ηλικες, τα κομμτια ταν κλειστ και εχαν μακρι
μανκια. Αυτ προσπθησα να το κνω αργτερα, κι’ εγ εδ, αλλ εχε μεγλη αποτυχα.

Στο Παρσι, μεινα μχρι το ’48. Μετ ξαναγρισα στην Αγυπτο και πγα κατευθεαν στην Αλεξνδρεια. Η Αλεξνδρεια ταν Ευρπη - εχαμε
παροικα Ελληνικ, Γαλλικ, Ιταλικ, Γερμανικ και λλες.

Φεγοντας απ το Παρσι, νμιζα τι μουν Dior και τι πια τα ξερα λα.





Στην  Αλεξνδρεια, νοιξα να atelier στο Shatby, δπλα στον σταθμ του τραμ, που εχε 9 δωμτια, εκ των οποων τα τρα ταν για πρβες. Ττε,
για μνα δολευαν 30 γυνακες, στις οποες δδαξα τι εχα μθει στο Παρσι. Αυτς ταν επ το πλεστον Αιγυπτιτισσες, αλλ εχα και Ελληνδες.
Αργτερα φτασα τις 50.

Αυτ ταν δπλα στο maison, που εχε ο Jean Dessès ταν ταν ακμη στην Αγυπτο, προτο ξεκινσει για το Παρσι. Ο Dessès ταν την εποχ,
που εγ ξεκινοσα και ττε, ταν στα ψη. Οι εφημερδες και τα περιοδικ της Αιγπτου, τον παρουσαζαν συνεχς. κανε collection και
παρουσαζε την μδα μνο για κυρες της υψηλς κοινωνας.

    Λγο μετ απ του επστρεψα, εκενος φυγε για το Παρσι, που τον βοθησε η Πρεδρος της Γαλλικς Κοιντητας της Αλεξνδρειας και κανε
σα κανε. Την εποχ, που πγε, πγαν και οι Μαυρπουλοι απ την Ελλδα. Αυτ τα παιδι ταν οι μνοι νθρωποι, που μπορ να πω τι ζσανε
εκενη την λαμπερ εποχ της couture και πρανε αυτ την Γαλλικ πνο της μδας. που και να πς, το Παρσι εναι η πρωτεουσα της μδας.





Στην Αγυπτο, εγ κατρθωσα με την βοθεια του θεο - γιατ μουν να παιδ ορφαν και δεν εχα κανναν να με προστατεσει - και φτασα να χω
πελατεα, που δεν την βρκα ποτ στην Ελλδα.

Μια μρα, κτυπ η πρτα του atelier και ρχονται τρες αστυνομικο, που μου λνε: “Η Βασλισσα Nariman εναι ξω. Μπορε να περσει;”...Λω:
“Ποιος;” - Τα`κανα επνω μου - “Τι; Η Βασλισσα Nariman; Να περσει αμσως... να στρσουμε... να κνουμε”...και μπανει μσα, η Βασλισσα.
Εχε ρθει με μα ενδυματολγο, με μα κυρα επ των δημοσων σχσεων και λλες τρες κυρες. Φοροσε να ταγιρ.

Εγ απ το Παρσι ερχμενος, ξερα τα ταγιρ της Chanel, απξω κι’ ανακατωτ, τις γαρνιτορες, που τους βζαμε ττε, τα διφορα λουλοδια και
την ντυσα Παριζινικα. Ενθουσιστηκε. Τα ροχα μου, υπρχουν ακμη σε φωτογραφες του Παλατιο.





Εγ ττε, με την Βασλισσα, θα μποροσα να εχα κερδσει πολλ. Αλλ δεν μουνα ποτ βενττος. Δεν ξερα. μουν να απλ παιδ. Δεν της επα
οτε μια φορ, να συναντηθ με τον Βασιλι για να συζητσω μαζ του και να μπορσω να επωφεληθ απ αυτ την κατσταση. Δεν μου πρασε
καν απ το μυαλ. Ττε, λεγα εγ εμαι ο εργτης της μδας και το να μπορσω να ρθω σε επαφ, να κνω και να δεξω, οτε, που το σκεφτμουν.
μουν να παιδ, το οποο δεν ξερε. Αν εχα τις γνσεις, που χω τρα, θα μουνα κι`εγ δεν ξρω τι. Θα μποροσα να χω δικ μου, εργοστσιο,
αλλ εγ μουν απλ νας εργτης. Σκψου μα Βασλισσα και
δπλα της, πσες κυρες της τιμς, εχα, που θα μποροσα να τους ζητσω πργματα.





  ταν ρθε μετ, ο Nasser, που εναι η καταστροφ της Αιγπτου - το λω και το διατυμπανζω μχρι σμερα - θελε να διξει τους Ευρωπαους.
Οι Ευρωπαοι, που ταν εκε, δεν ταν εργτες. ταν νθρωποι σπουδαγμνοι. Σε αυτος οφελονταν η προδος της χρας. Πρε παρδειγμα το
βαμβκι, που το καλτερο στον κσμο εναι το Αιγυπτιακ. Αυτ το καλλιεργοσε ο Σακελριος, αλλ μετ του αλλξανε το νομα.

Ττε, φυγα για την Ελλδα.





   Εχα κανονσει με να γραφεο, το οποο θα ερχτανε να βρδυ για να μετακομσει εννα δωμτια σε τρα furgo (φορτηγ), που θα φερναν τα
πργματα, κρυφ στην Ελλδα. Διαφορετικ, για να φγω θα πρεπε να κυλσουν λλα δο χρνια, κατ τα οποα θα πρναγε το νομα μου, απ
εκατοντδες γραφεα, που θα κοταζαν αν χρωστω κτι στο κρτος, για να μου δσουν την δεια να απελαθ. Εγ βρκα κποιον, που εχε
δεια και μαζ του, βγαλα και τα δικ μου, πργματα.





Κπως τσι, το 1964, ρθα στην Αθνα.

Πγα λοιπν, να πρω τα πιπλα μου και αυτς μου λει: ”Τα χαρτι εναι δικ μου. Εγ τα βγαλα. Εσ δεν χεις τποτα”. Συμπτωματικ ττε,
γνωρζω τον Γιαννπουλο, τον μετπειτα υπουργ. Αυτς με βοθησε πρα πολ και μ’ αυτν σαν δικηγρο, κερδσαμε την δκη. Μου εχε πει
να
του υποδεξω 10 πργματα, που ταν μσα στα furgo και ταν σημαδεμνα. Του τα επα και ξεκινσαμε με μα επιτροπ απ το δικαστριο,
ανοξαμε τα furgo και τα τσεκρισαν. τσι, πρα τα πργματα μου, πσω.





Εγ εχα ρθει εδ, ως λληνας του εξωτερικο, χωρς να ξρω τι θα πει Ελλδα. Αυτ την μαθα αργτερα, με πολλ φαρμκια.

τσι, γνωστος μεταξ αγνστων, χωρς να ξρω, νοιξα το πρτο atelier μου, στην Αχαρνν, δπλα στον Αγιο Παντελεμονα. Η Αχαρνν ταν
νας δρμος συνηθισμνος. βγαινα στο μπαλκνι και βλεπα γυνακες με την ρμπα και παντφλες, να μιλνε στο τηλφωνο και λεγα: “Βορο,
που κατντησες;”...Απ τις λιμουζνες με τις κυρες, τις φορτωμνες με bizoux, που ερχτανε, τρα, εχα περσει στο αντθετο κρο.

                                                                                                                                                                                                                 
ΣΥΝΕΧΖΕΤΑΙ